De vissersmannen van Fuseta

Ik was mijn boodschappen aan het afrekenen in een supermarkt in het pittoreske vissersdorpje Fuseta in Zuid Portugal.


Mijn favoriete dorp.

Ik sta met mijn busje in de haven en geef kruidenvoetenbaden. Op straat voor mijn bus. Ik heb een stoel buiten gezet met daarvoor een plastic voetenbad. Het materiaal om de voeten verzorgen ligt op een klein dienblad op de grond. In hand bereik de handdoeken en de kruiden die ik heb geplukt liggen ernaast.


Als ik moet betalen in de supermarkt, kom ik geld tekort. Shit… Oké, er gaan spullen terug; de soja melk, brood en de citroenen.
Achter mij staat een visserman. Een grote stevige kerel van ruim 1.90. Hij tikt op mijn schouder en zegt vriendelijk dat hij de citroenen wil betalen. Verbaasd kijk ik hem aan en van verbazing kan ik alleen maar Obrigada – dank je wel – zeggen.
Als we buiten staan, vraagt hij of ik van citroenen hou. ‘Ja,’ antwoord ik, ‘ik hou van citroenen.’
‘Mijn moeder heeft een citroenboom in haar tuin staan, wil je er een paar,’ vraagt hij nog steeds even vriendelijk.
‘Ja, nee, ja… lijkt mij heerlijk,’ stotter ik nu een beetje.
Ik leg hem uit waar ik sta met mijn bus, hij onderbreekt mijn zin en zegt dat hij wéét waar ik sta en dat hij had gezien dat ik iets met voeten of doe of zoiets.
De volgende dag komt hij naar mijn busje met een witte plastic tas vól gigantische citroenen. Zo groot heb ik ze eerder niet gezien!
Ik bedank hem. Hij vertelt nog het één en ander over zijn moeder en haar citroenboom. Voorzichtig vraagt hij of hij even in mijn busje mag kijken. ‘Tuurlijk, kom binnen.


‘Pas op je hoofd,’ zeg ik nadrukkelijk. Je kan alleen maar vanaf de achterkant in mijn bus stappen. De deur – wat normaal de ingang is – van opzij kan niet gebruikt worden omdat er een bed overdwars in mijn busje is gebouwd. Mijn bed blokkeert de ingang. Dus je moet behoorlijk klimmen om binnen te komen, daarom geef ik het liefst de kruidenvoetenbaden buiten. Het is bijna niet mogelijk om oudere mensen mijn bus in te hijsen.
Hij vind het een fantastische bus!
‘Senhor Limâo.’ Wat Citroenman betekend.
‘Senhor Limâo, ik wil u bedanken dat u mijn citroenen betaald heeft en mij nu een hele zak citroenen heeft gebracht. Ik wil u bedanken door middel van een Kruidenvoetenbad. Dat krijgt u van mij, van het huis, of beter gezegd van de bus.
Even is het stil in mijn bus. Hij moet bukken omdat mijn bus 1.80 hoog is. Hij kijkt mij lodderig aan en begint verlegen te lachen. Ik stel hem gerust en zeg dat hij er even over na mag denken. Het is ook niet niks om zomaar met je blote voeten in mijn kruidenbad te gaan zitten. Hij zegt nadrukkelijk dat nog nooit iemand aan zijn voeten heeft gezeten en dat hij er even over na moet denken.
De opvolgende dagen fietst hij regelmatig langs mijn busje. Soms stopt hij voor een praatje en soms fietst hij door.
Een week na het citroenen gebeuren hou ik hem aan. ‘En… weet je al of jij een voetenbad wilt,’ zeg ik lachend.
‘Ja… nee… ja maar dan alléén als je tijd hebt.’
‘Dinsdag om 2 uur! Dinsdag heb ik voor jou een heerlijk kruidenvoetenbad.’
En zo kwam dinsdag precies om twee uur Senhor Limâo. Dat is voor een Portugees vrij ongebruikelijk op tijd komen. Vergelijkbaar met een Peruaan.
Ik had de kruiden al gekookt. Victor (zo heet Citroenman) ging gelaten zitten en ik vulde het voetenbad voor hem.
Als bijen op een pot honing kwamen de andere vissersmannen rondom ons staan en wisten niet wat ze er mee aan moesten. Er wordt door elkaar heen gekletst en luid gelachen.
Om rustig te werken vraag ik de heren vriendelijk om na het voetenbad terug te komen. En zo liepen ze één voor één proestend van het lachen naar het dichtstbijzijnde terras.

  
Victor genoot van het voetenbad en zei na afloop dat zijn voeten er nog nooit zo mooi hadden uitgezien. Hij bedankte mij met een zoen – speelde alsof hij op wolken liep – en ging naar zijn vissersmaten; die gretig zaten te wachten op relaas. Waarschijnlijk hopend op een paar bloedende tenen waar ik in had geknipt. Hij stond in het midden en ik zag aan zijn manier van vertellen dat hij zeer tevreden was over mijn behandeling.
Het gelach werd stiller en ze stonden na een paar minuten te luisteren naar wat hij te vertellen had.
Na tien minuten kwamen de vissersmannen naar mijn bus en de één na de ander maakte een afspraak. Ik maakte met elke visserman een ruil dealtje.

De ene visserman ving inktvis, die liep op oesters en weer één ving sardines. Ik ruilde een kruidenvoetenbad voor vis én hoe ik het klaar moest maken.

Daarna had ik het gevoel dat de vissersmannen van Fuseta een extra oogje in het zeil hielden.
Veilig idee!
VoetenVrouw Karin.

Eén gedachte over “De vissersmannen van Fuseta

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *