Hoe het is begonnen

HET KRUIDENVOETENBAD

Ik sta aan de haven met mijn bus in het vissersdorpje Fuseta in Portugal. Het is 2014. Ik woon in een Volkswagen busje. Een LT 28 D (de D staat voor Diesel, kwam ik later achter…) Een oudje. Hij stamt uit 1980. Rookt als een gek en komt met veel moeite een berg op. Om in te wonen is het zalig! Het voelt als een zolderkamer op wielen. In de winter ben ik met mijn bus in Portugal. Ergens in mei rij ik naar Holland, beozek familie en vrienden en geniet van de zomer in Nederland.  Zodra de blaadjes van de bomen vallen rij ik weer terug naar Portugal. dat is meestal zo begin september.

 

Mijn busje was ooit ingevoerd uit Nederland naar Portugal. Een zes cilinder -voor de kenners- Dat vraagt iedereen altijd, hoeveel cilinder. Hij is omgebouwd als camper. Zeg maar een zolderkamer op wielen. Incl. een vast bed een keukentje en een tafel.

Mijn busje is 4.60m lang en 2.75m hoog. Totale woon oppervalk: 8.28 m2.

  

Douche en wc zijn eruit gesloopt. Een groene emmer voldoet als toilet. Ik woon in de bus samen Teuntje. Ze is waaks en een maatje. Nu Teun weer helemaal up to date is ben ik klaar voor een nieuw project. Ik moet wat te doen hebben. Een bezigheid een ritme. De hele dag voor mijn bus zitten, ben ik geen mens voor. Ik ben daar te druk doenerig voor. Dan krijg ik last van TMT. To much time. Als ik TMT heb, ga ik te veel eten, twijfelen en doemdenken. Wonen in een bus is geweldig, maar je moet wel wat om handen hebben. Ik ben geen mens om in mijn eentje van plaats naar plaats te reizen. Dat moet je samen doen. Dat is leuk, dan ga je samen kampvuurtjes maken, lekker eten en mooie plekken bewonderen. Alleen is geen bal aan, tenminste dat vind ik.

Mijn busje heeft een naam: Cigana Azul, wat blauwe zigeunerin in het Portugees betekend. Ik zal daar nog eens een verhaal over schrijven hoe ik aan die naam gekomen ben. 

Het was een roerig jaar geweest. Mijn hond Teun had zes pups geworpen en die waren allemaal verdeeld. Ze zijn tot drie maanden bij Teun gebleven. Het hele jaar stond in het teken van Teun met haar pups. Teun eerst loops, toen Teun zwanger, toen Teun moeder en nu Teun gesteriliseerd. Ik heb zin in een ander project. Maar wat

      

Op een mooie zondagmorgen krijg ik een ingeving: Ik ga kruidenvoetenbaden geven, met een pedicure. Ik weet veel van kruiden, dat heb ik in Peru geleerd van een Sjamaan. Teennagels knippen kan ik ook. Ik heb in Peru de nageltjes van straat en weeskinderen geknipt en hun voetjes verzorgt. Ik heb nog wel zo’n nagelknipper en een nagelvijl in de bus. Alleen nog een voetenbad kopen. In Portugal heb je Chinese winkels die voor weinig veel verkopen. Een soort Action. De winkels stinken van binnen naar plastic. Het zijn vaak sombere winkeltjes, de Chinese verkopers zitten steevast achter de balie verscholen starend op hun iPhone.

Ik vind mijn voetenbad. Een mooie grote ronde. Hij is oranje met wit. Ik koop nog en flesje aceton, een pak wattenbolletjes en een handdoek. Het feest kan beginnen. Ik heb nog gedroogde kruiden uit Peru en pluk wat rozemarijn en lavendel. Ik stal alles leuk geordend voor mijn bus, kook de kruiden en wacht op klanten.

Mijn zoon, die een weekje in Portugal is, loopt langs mijn bus en kijkt verbaasd naar mijn entourage. ‘Jij gaat zitten en jij krijgt van mij een voetenbad,’ zeg ik hem snel. ‘Ik ga voetenbaden geven aan Portugezen en toeristen, jij bent de eerste.’

Voordat hij kan tegenspartelen, dirigeer ik hem ik hem op de stoel en vul het voetenbad met de gekookte kruiden. Ik leng het aan met koud water uit de zee.

En zo is het begonnen…

Voetenvrouw Karin

Geef een reactie