Mijn tandarts

Gisteren was mijn tandarts in mijn salon. Ruben Koperberg. Mijn eigen vertrouwde tandarts Koperberg; met zijn voeten in het kruidenvoetenbad. Het was even vreemd toen hij binnenstapte, ik ken mijn tandarts alleen als tandarts, in zijn witte pak. En nu kwam hij in een shirt en een broek zomaar binnen stappen… Alleen als Ruben. Ik zou hem op straat geloof ik nooit herkend hebben. Hij leek zelfs kleiner…

   

Ik ken Ruben vanaf mijn 12e. Hij was toen een donkerharige 22 jarige jonge knul. Net afgestudeerd. Ik ben vanaf mijn 12e tot aan mijn 40e patiënt bij hem geweest. Ik kreeg vaak op mijn donder omdat ik mijn tanden niet goed poetste. Ik ben niet opgevoed met tanden poetsen. Mijn broer heeft mij, toen ik een jaar of 9 was, op een subtiele manier uitgelegd over mond hygiëne. Hij zei: ‘Je stinkt uit je mond man, je moet je tanden poetsen!’ Dat was zo’n beetje alles wat aan mondverzorging werd uitgelegd bij ons thuis.

Nog steeds moet ik nadenken als ik mijn tanden poets voordat ik naar bed ga, het gaat nooit vanzelf. Het is ook het eerste dat ik laat schieten als ik een laconieke bui heb. ’s Morgens niet, dat zit geworteld in mijn systeem. Dan pak ik automatisch de tandenborstel en poets.

Dat komt omdat ik mijn broer nog steeds in mijn oor hoor… 

De periode na mijn scheiding -1990/1995 – leefde ik als ongeleid projectiel. Ik heb wát afspraken bij hem verzet en soms zat ik een dag te vroeg in de wachtkamer, of een uur te laat.

Kortom, in die fase was ik een verschrikkelijke patiënt. Uit schaamte heb ik een keer een bos witte rozen voor hem gekocht. Met ingetrokken schouders zei ik: ‘Ruben, ik wil het een beetje goed maken voor al die afspraken die in het water zijn gelopen. We beginnen opnieuw en dan hoop ik dat ik vanaf nu weer op schema loop.’ Nou, Karin,’ zei hij zeer bedeesd, zoals hij altijd sprak. Dank je voor deze prachtige rozen, máár op schema lopen, dat gaat jou niet meer lukken…’

En daarna? Vraag je als lezer natuurlijk af, hoe ging het daarna met de afspraken?

Iets beter.’

Ruben Koperberg verhuisde in 2004 met zijn praktijk naar Almere en ik ging een jaar later naar Peru om een timmerwerkplaats op te zetten voor de straat en kansarme kinderen van Ayacucho. Hij heeft mij destijds nog €50,- gegeven om mij een beetje te sponsoren voor mijn grote reis.

 

Vanaf 2004 heb mijn gebit soms in Nederland laten doen bij de tandarts; die de praktijk van Ruben had overgenomen en met regelmaat ging ik later naar een tandarts in Portugal. In Peru durfde ik het niet aan.

 Tandartspraktijk in Peru

Nu ik vaak bij Alfred in Almere ben, dacht ik: Ik ga eens kijken waar Ruben met zijn praktijk zit. Ik ben gaan Googelen en vond hem al snel: Tandarts Koperberg, vlakbij het huis van Alfred. Ik had Ruben ruim 13 jaar niet meer gezien. Ik dacht ik ga hem verrassen en ik breng hem mijn boek.

En zo stapte ik een paar dagen later tandartspraktijk Koperberg binnen, met mijn boek onder mijn arm. Ik had nog wat persoonlijke woorden in het boek geschreven. Leuk cadeau.

  

Ik klopte aan zijn deur en deed de deur zachtjes open. Gek he… bij een tandarts knal je nooit zomaar naar binnen, altijd voorzichtig met een ingehouden adem. Ik stak mijn hoofd om de hoek van de deur en keek hem lachend aan. Ik zag dat hij mij niet herkende. Inmiddels ben ik ook behoorlijk grijs geworden. Hij keek mij verbaasd aan toen ik voor hem stond. ‘Goedemiddag,’ zei hij. Zijn stem herkende ik direct! Hij was iets ouder geworden, maar voor de rest was het mijn oude vertrouwde tandarts. Ik zei: ‘Hoi Ruben, ik wil je dit geven.’ Ik gaf hem mijn boek. Hij keek naar mijn boek, en keek naar mij. Hij las de achterkant en tijdens het lezen keek hij opnieuw mijn kant uit. Ik zag het muntje vallen en hij zei: ‘Heb jij dat gemaakt?’

Dat was natuurlijk een ontzettend leuk weerzien. We hebben bijgekletst en tot mijn grote genoegen sta ik weer als patiënt ingeschreven bij tandartspraktijk Koperberg. Ik vertelde Ruben over de kruidenvoetenbaden en hij maakte direct een afspraak. Dat was dus gisteren.

Ik denk wel dat hij nog een keer terug komt.

 

Karin van der Waals

 

 

 

7 gedachten over “Mijn tandarts


  1. Heel leuk geschreven en ik herken jou daar wel in.
    Leuk ook om iemand van lang geleden op te zoeken, soort van tandartsenrelatie waar je toch altijd een goed gevoel bij had. Zoiets kan je ook hebben bij je bakker, garage, leraar(es) en het kan toch ook zomaar over zijn. Soms inderdaad simpel door een verhuizing.
    Karin, je kan het ook leuk beschrijven.
    Liefs Cariny


  2. Leuk hoor Karin, je verhalen, en je boek heb ik ook gelezen, ook leuk. In onze camper had je al het een en ander voorgelezen , wat hebben we toen gelachen. We zijn je nog daarna gaan opzoeken, had ook een paar zakken drop voor je mee laten nemen, maar helaas hebben we je toen miet meer gezien, groetjes Kees en Margreet Bal.

Geef een reactie